Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/3953 K.2022/20360

Sanığın üzerine atılı "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma" suçunun 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ve müdafisi ile katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Mahkemenin 22.11.2013 tarih, 2012/150 Esas, 2013/327 Karar sayılı ilamıyla sanık hakkında neticeden 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmolunduğu, bu kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 22.12.2016 tarihli, 2014/11445 Esas ve 2016/9781 Karar sayılı kararıyla bozulduğu, bozma ilamına konu kararda sanığa hükmedilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının kazanılmış hak oluşturduğu dikkate alındığında, bozma sonrası kurulan hükümde TCK’nin 155/2 maddesi uyarınca neticeden 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında hapis cezası yanında adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden adli para cezasına da hükmedilmemesinin sanığın kazanılmış hakkı olduğundan bahisle adli para cezasına hükmedilmeyerek eksik ceza tayini,