Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/4168 K.2024/6219

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Besni Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2014 tarihli ve 2013/49 Esas, 2014/29 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası ile 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 2.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına; dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası ile 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 2.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. 2. Besni Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2014 tarihli ve 2013/49 Esas, 2014/29 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

15. Ceza Dairesinin, 06.06.2017 tarihli ve 2017/9559 Esas, 2017/13520 Karar sayılı kararı ile, sanığa yüklenen dolandırıcılık ve güveni kötüye kullanma suçları nedeniyle, hükümlerden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine, Besni Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.09.2020 tarihli ve 2017/240 Esas, 2020/207 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 155 inci maddesinin birinci fıkrası ile 52 nci, 53 üncü ve 58 nci maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 2.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına; dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası ile 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 2.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; olaylar ile ilgili verilen ifadeleri kabul etmediğine, dosyanın bozulması için Yargıtay'a gönderilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, katılan ...'a ait işyerinden kiraladığı aracı kira süresi bitiminde iade etmediği, sözkonusu aracı, satış vekaletini ertesi gün getireceğini söyleyerek katılan ...'a 3.000,00 TL bedelle sattığı, bakiye satış bedelini vekaletnameyi getirdiğinde almak üzere satış bedelinin 1.450,00 TL'sini peşin olarak aldığı, bu şekilde üzerine atılı suçları işlediği iddia ve kabul edilmiştir.

2. Sanığın, kiraladığı araç ile kaza yaptığı için satın aldığına ancak araç maliki vefat ettiğinden satış vekaletini alamadığına, bu nedenle de devrini veremediğine yönelik savunmalarına dosya kapsamı karşısında itibar edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

Başka suçtan Türkoğlu Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ve duruşmalardan vareste tutulma talebi bulunmayan sanığın, hükmün tefhim olunduğu duruşmaya bizzat veya SEGBİS yoluyla katılımı sağlanmadan, yokluğunda mahkûmiyet hükümleri kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 193 üncü ve 196 ıncı maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR