Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/4938 K.2025/367

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında 04.05.2009 olarak yanlış gösterilen suç tarihinin, sanığın icra dosyasında tahsil ettiği meblağın bir kısmını katılana ödeyerek bir kısmını uhdesinde tuttuğu 15.08.2008 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2010 tarihli kararı ile sanığın TCK'nın 257/1 maddesi uyarınca hapisten çevrili 10.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan hükmün münhasıran sanık tarafından temyiz edildiği ve Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 31.10.2017 tarihli ve 2014/9757 Esas, 2017/4617 Karar sayılı kararı ile bozulduğu, Mahkemesince bozmaya uyularak 25.01.2019 tarihinde sanığın eylemlerinin TCK'nın 257/2 ve 155/2 maddelerine ayrı ayrı temas ettiği kabulüyle TCK'nın 155/2 maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

TCK'nın 257/2 maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmadığından 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına ve infazın 10.500,00 TL adli para cezası olarak tatbik edilmesine karar verildiği, anılan hükümlerin tekrar sanık tarafından temyiz edildiği ve Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 24.03.2021 tarihli ve 2019/5948 Esas, 2021/3500 Karar sayılı kararı ile TCK'nın 257/2 maddesine temas eden suç yönünden düşme, TCK'nın 155/2 maddesine temas eden suç bakımından ise uzlaştırma kurumunun uygulanması için bozma kararı verildiği,

Mahkemesince bozmaya uyularak usulüne uygun şekilde uzlaşma işlemlerinin yapıldığı ve uzlaşmanın sağlanamaması nedeniyle 26.10.2021 tarihinde sanığın TCK'nın 155/2 maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ancak her iki bozmaya konu hükümde de aleyhe temyiz bulunmadığı cihetle söz konusu ilk hükümde verilen 10.500,00 TL adli para cezasının kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, aleyhe uygulama yapılmak suretiyle 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesine aykırı davranılması,