Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/5384 K.2024/4846

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu

49. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2014 tarihli ve 2014/57 Esas, 2014/151 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrerlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2014 tarihli ve 2014/57 Esas, 2014/151 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 23.11.2017 tarihli ve 2017/22421 Esas, 2017/24654 Karar sayılı kararı ile uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerekliliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Bozma üzerine, İstanbul Anadolu

49. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.07.2018 tarihli ve 2017/592 Esas, 2018/474 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrerlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.07.2018 tarihli ve 2017/592 Esas, 2018/474 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 18.06.2020 tarihli ve 2018/7152 Esas, 2020/6087 Karar sayılı kararı ile uzlaştırmanın usulsüz yapıldığı gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. 5. Bozma üzerine, İstanbul Anadolu

49. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.03.2021 tarihli ve 2020/314 Esas, 2021/7150 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrerlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

6. İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.03.2021 tarihli ve 2020/314 Esas, 20217150 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 01.12.2021 tarihli ve 2021/38482 Esas, 2021/11282Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulünün uygulanmasının değerlendirilmesi gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. 7. Bozma üzerine, İstanbul Anadolu

49. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2022 tarihli ve 2021/915 Esas, 2022/306 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrerlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; şikayetin yasal süresinde olmadığını, uzlaşmak istediğini, davanın mükerrir olduğunu ve tekerrür hükümlerinin haksız uygulandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, katılan ...'e ait olan 34 FF 6341 plakalı Ford Connect marka ticari aracı 27.04.2011-27.04.2012 tarihleri arasında geçerli olmak üzere bir yıllık süreyle kiralandığı, aracı teslim alan sanığın aylık kira bedellerini ödemeye başladığı ve devam ettiği, ancak bu kira süresi içerisinde dava konusu aracı sahte belgelerle dava dışı Abdullah Kocaarslan isimli şahsa 07.06.2011 tarihinde sattığı, bu suretle üzerine atılı suçu işlediği iddia ve kabul olunmuştur.

2. Sanık, aşamalarda alınan savunmalarında, üzerine atılı suçlamayı ikrar etmiştir. 3. Taraflar arasında uzlaşma sağlanamamıştır. 4. Mahkemece, sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Gerekçeli karar başlığında suç tarihi olarak, kira sözleşmesinin sona erdiği "27.04.2012" tarihi yerine, "05.2012" olarak yanlış yazılmış ise de, bu hususun mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2.Katılan beyanları, sanık ikrarı, uzlaşmanın sağlanamadığına dair rapor ile tüm dosya kapsamından, sanığa atılı suçun sübut bulduğu; suç tarihinin 27.04.2012 olup şikayetin 6 aylık yasal süre olan 25.05.2012 tarihinde yapılmış olması, yapılan uzlaştırma işleminin sonuçsuz kalması,

sanık hakkında Bakırköy 15.Ağır Ceza Mahkemesi’nin 29/11/2016 gün 2015/254 Esas 2016/352 Karar sayılı ilamına konu dosyadaki eylemin suça konu aracın sahte belgelerle Abdullah Kocaarslan isimli şahısa satılması nedeniyle nitelikli dolandırıcılık suçuna ilişkin olduğundan davanın mükerrir olmadığı anlaşılmakla, sanığın bu hususlardaki yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu