Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/6607 K.2024/15190

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.03.2017 tarihli ve 2017/33 Esas ve 2017/93 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158/1-L-son ,52,53,54 maddeleri uyarınca 8 yıl hapis ve 80.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına , hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

11. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece Mahkeme kararının kaldırılarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 158/1-L-son , 52, 53, 62 maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 66.666,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz talebi ; sanığın atılı suçu işlemediği, isnada yönelik tespit olmadığı, müvekkilinin üzerinde nakit para bulunmadığı, suçun yasal unsurlarının oluşmadığı belirtilmekle kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. Katılan vekilinin temyiz talebi ; sanığın atılı suçu işlediği,suçun yasal unsurlarının oluştuğu , sanık hakkında ceza indiriminin hakkaniyete uygun olmayacağı, ilk derece mahkemesi kararının yerinde olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafinin vermiş olduğu temyiz dilekçesinde , temyiz sebeplerinin belirtilmiş olduğu belirlenerek yapılan incelemede. Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, mahkemenin oluşan uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak. Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen.

Sanık hakkında kurulan hükümde. 5237 sayılı TCK'nın 158/1. maddesinin (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde, suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca,

20,00-100,00 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezaları belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuku aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

11. Ceza Dairesinin, 13.06.2017 tarihli ve 2017/1144 Esas, 2019/921 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi gereği (B) numaralı hükmün 1 numaralı bentten '' 1.200'' ibaresinin çıkarılarak yerine '' 4.000'' yazılmasına, 3 numaralı bentten '' 66.666 TL '' ibaresinin çıkarılarak yerine ''3333 gün '' ibaresinin yazılmasına,

3 numaralı bentten sonra gelmek üzere '' Hükmolunan gün adli para cezasının sanığın ekonomik ve sosyal durumu nazara alınarak 5237 Sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca beher günü takdiren 20 TL'den hesaplanarak 66.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,'' ibarelerinin eklenmesi ve 2 numaralı bendin hükümden tamamen çıkarılarak, devamında kalan bölümlerin sıra numaralarının buna uygun teselsül ettirilmesi suretiyle Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi