Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/8122 K.2022/19551

...

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi karşısında 26.10.2021 tarihli mahkumiyet hükümlerinin sanığa SEGBİS yoluyla tefhim edildiği;

ancak Mahkemece hüküm fıkrasına, 5271 sayılı CMK‘nin 263/1 maddesi gereğince cezaevinde bulunan hükümlünün bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceğinin de yazılması gerektiği halde, bu hususun hüküm fıkrasına yazılmamış olması karşısında sanığın öğrenme üzerine ve yasal süresi içerisinde hükmü temyiz etmiş olduğu kabul edilerek ve Mahkemenin 17.11.2021 tarihli istinaf talebinin reddine ilişkin ek kararı kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “resmi belgede sahtecilik ve başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan bozma öncesi mahkumiyet hükümlerinin verildiği 18.09.2013 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla mahkumiyet hükümleri tesisi,