Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/8729 K.2024/3869

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2012 tarihli ve 2012/865 Esas, 2012/1329 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. İstanbul

9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2012 tarihli ve 2012/865 Esas, 2012/1329 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

23. Ceza Dairesinin 26.12.2016 tarihli ve 2015/11053 Esas, 2016/11114 Karar sayılı kararı ile sanığın kendisini başkomiser olarak tanıtıp katılanı dolandırması şeklinde vuku bulan eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 158 nci maddesinin birinci fıkrasının (L) bendi kapsamında üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesince değerlendirilmesi için bozulmasına karar verilmiştir. 3. İstanbul

6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2018/376 Esas, 2019/154 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4. İstanbul

6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2018/376 Esas, 2019/154 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 24.11.2021 tarihli ve 2021/22986 Esas, 2021/10663 Karar sayılı kararı ile savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 5. İstanbul

6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2021/511 Esas, 2022/304 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hakkındaki mahkûmiyet hükmünü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılan ...'ü arayan bir şahsın kendisini polis olarak tanıttığı, bankadaki hesabına suç örgütü üyeleri tarafından erişim sağlandığını söyleyerek şüphelileri yakalamak için katılandan para yatırması istediği, katılanın ise sanığın hesabına 10.000,00 TL yatırdığı anlaşılmıştır.

2.Mahkeme tarafından, sanığın savunması, katılan beyanı, banka dekontu, uzlaşmanın sağlanamadığına ilişkin rapor ve tüm dosya kapsamı itibarıyla eylemin dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

2. Adli Emanetin 2012/8298 sırasında kayıtlı 150,00 TL'nin akıbeti hakkında karar verilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ve bu aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle İstanbul