Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/8997 K.2025/12021

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.İlk Derece Kaynarca Asliye Ceza Mahkemesini 05.02.20 20... /2 78... /41 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e gereğince beraat kararı verilmiştir. B.İstinaf Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 06.07.2021 tarihli ve 2020/13 20... /1068 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile sanık hakkında; hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155/2, 62, 50/1-a, 52/2-4 madde gereğince 6.000,00 TL ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Temyiz Nedenleri

Sanık müdafiinin temyiz isteği, atılı suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, hükmün eksik incelemesi neticesi verildiğine ,ilk derece mahkemesinin beraat hükmünün doğru olduğuna ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

Sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik yapılan istinaf başvurusu üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan yargılama neticesi sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulmuş ise de; 5237 sayılı TCK’nın 155/2. maddesinde düzenlenen ve 24/10/2019 tarih ve 30928 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması gerektiğinden hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR