Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/9904 K.2025/3880

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği, uzlaşmanın edimli olarak sağlandığı ancak edimin yerine getirilmediği belirlenerek yapılan incelemede.

Suç tarihi öncesinde katılan ... ve müşteki ...'in kiralama bedelinin ortak ödenmesi hususunda anlaşıp, araç kiralamaya karar verdikleri ve araç kiralama işi ile uğraşan katılan ...'den, ehliyeti olması nedeniyle katılan ... adına araç kiraladıkları, ardından araçla birlikte, sanıkta yanlarında olduğu halde Tarsus ilçesi gittikleri, burada sanığın yakın köylerde akrabaları olduğuna, onların yanına gidip geleceğine dair sözler söyleyerek, hileli hareketlerle aldattığı katılan ... ve müşteki ...'den aracı aldığı,

ancak tekrar geri getirmeyerek İstanbul iline götürdüğü ve aracı iade etmek için katılandan 08.04.2014 ve 11.04.2014 tarihlerinde toplam 441,00 Türk lirası haksız menfaat temin ettiği, benzer şekilde müşteki ...'den de aracı iade etmek için para talep ettiği olayda, Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 7/3. maddesindeki "Birden fazla kişinin mağduriyetine veya zarar görmesine sebebiyet veren bir suçtan dolayı uzlaştırma yoluna gidilebilmesi için, mağdur veya suçtan zarar görenlerin hepsinin uzlaşmayı kabuletmesi gerekir. " şeklindeki düzenleme karşısında,

olayın mağdurları arasında bulunan ...'in uzlaşmayı kabul etmemesi ve 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri yasal ve yeterli gerekçe ile değerlendiren Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, Tebliğname'deki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Tekerrüre esas alınan İstanbul Anadolu 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2013 tarihli ve 2012/611 Esas, 2013/342 Karar sayılı ilamıyla ilgili mahkemenin 24.03.2025 tarihli ek kararı ile sanığın yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verilmesi nedeniyle, söz konusu hükümlülüğün akıbetinin araştırılarak, bu hükümlülüğün ve sabıka kaydındaki başka bir hükümlülüğün tekerrüre esas alınıp alınmayacağının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.