Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/2970 K.2024/2482

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 07.02.2023 tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/304 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 16.11.2022 tarihli ve 2022/3894 Esas, 2022/19148 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2019 tarihli ve 2019/155 Esas, 2019/729 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (a) bendinin ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 16.12.2020 tarihli ve 2020/450 Esas, 2020/2966 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilerek sanığın beraatine karar verilmiştir.

3. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 16.12.2020 tarihli ve 2020/450 Esas, 2020/2966 Karar sayılı kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 16.11.2022 tarihli ve 2022/3894 Esas, 2022/19148 Karar sayılı kararı ile İlk derece mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusu üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince mahkûmiyet hükmü kaldırılarak duruşma açılmaksızın 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiş ise de;

bu hükmün delil değerlendirilmesi yapılmaksızın derhal beraat kararı verilebilecek hallerde uygulanabileceği, sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmü bakımından ise aynı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca duruşma açılması ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin ikinci fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden,

duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda sanığın beraatine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 07.02.2023 tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/304 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın adres kayıt sistemindeki yerleşim yerinde yapılan tebligatta, tebliğ alındı belgesinde sanığa tebliğ edilememe nedeninin belirtilme zorunluluğu bulunmadığı gibi tebliğ pusulasında tebliğ evrakının hangi idareden alınabileceği şerhinin de düşülmesi zorunluluğu olmadığına, bu nedenle sanık hakkında verilen beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında 2016 takvim yılı defter ve belgelerinin ibrazının istenildiği istem yazısının 16.03.2018 tarihinde sanığa tebliğ edilmesine karşın, belirtilen süre içerisinde ibraz etmeyerek atılı suçu işlediği iddiası ile kamu davası açılmış, İlk derece mahkemesince sanığın mahkumiyetine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince ikinci tebligata ilişkin 16.03.2018 tarihli tebliğ alındı belgesinde sanığa tebliğ edilmeme nedeninin belirtilmediği ayrıca ikinci tebligata ilişkin tebligat pusulasında tebliğ evrakında hangi idareden alınabileceği şerhinin de düşülmediği,

bu nedenle usulüne uygun bir tebligat bulunmadığı ve atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesi ile duruşma açılmaksızın sanığın beraatine karar verilmiş, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 16.11.2022 tarihli ve 2022/3894 Esas, 2022/19148 Karar sayılı kararı ile delil değerlendirilmesi yapılmaksızın derhal beraat kararı verilebilecek hallerde duruşma açılmaksızın karar verilebileceği, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda sanığın beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin kararı bozulmuş, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi,

07.02.2023 tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/304 Karar sayılı kararı ile, ilk derece mahkemesinin maddi olayın gerçekleşme biçimine ilişkin kabulünü değiştirmemesi, dosyaya yeni bir delil ikame etme yoluna gitmemesi, ilk derece mahkemesinin dosyada mevcut delilleri takdir etmek suretiyle ulaştığı sonucu isabetli bulmayarak aynı delilleri yeniden değerlendirip farklı bir sonuca ulaşması,

7035 sayılı Kanun'un gerekçesinde de belirtildiği üzere değişiklikle amaçlanan hususlardan birinin Bölge Adliye Mahkemelerinin daha etkin ve verimli çalışmalarının sağlanması olması hususları birlikte gözetildiğinde duruşma açmaksızın dosya üzerinden yaptığı inceleme neticesinde ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün, sanığa yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı gerekçesi ile verdiği duruşma açılmaksızın beraat kararında direnilmesine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 tarihli 1999/11-273 Esas ve 1999/288 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere, defter ve belgelerin çalındığı, kaybolduğu, bulunamadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde, VUK'nin 139. maddesinde yazılı hususlarla usulüne uygun tebligatın aranmasına gerek bulunmaması; defter, kayıt ve belgeleri saklama sorumluluğunun şirket yetkilisi sanığa ait olması ve sanığın ilk derece mahkemesince alınan savunmasında, 2016 takvim yılına ait defter ve belgeleri ibraz etmediğini, çünkü kendisine bir tebligat yapılmadığını beyan etmesi,

ancak bu takvim yılına ait defter ve belgelerin kendisinde olduğuna, istenildiğinde sunabileceğine dair bir beyanının olmaması karşısında, sanığın ancak bu konuda beyanının alınması ve toplanan delillerden sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilebileceği nedeniyle Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle direnme kararı yerinde görülmediğinden Dairemizin 16.11.2022 tarihli ve 2022/3894 Esas, 2022/19148 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE,