Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/3903 K.2024/5946

Edirne 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2022 tarihli ve 2022/275 Esas, 2022/309 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hüküm ile sanık ... hakkında aynı suçtan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın istinaf ve itiraz edilmeksizin kesinleştikleri anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2023/1443 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/65351 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/65351 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Resmi belgede sahtecilik suçundan sanıklar ... ve ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 204/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanık ... hakkında verilen cezanın ise 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Edirne 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/05/2022 tarihli ve 2022/275 esas, 2022/309 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre,

1-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Dicle Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2018 tarihli ve 2017/94 esas, 2018/61 sayılı kararının dosyanın diğer sanığı ... hakkında verildiği, bu nedenle anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı cihetle, adli sicil kaydına göre tekerrüre esas başkaca bir mahkûmiyeti bulunmayan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Sanık ...'nin adlî sicil kaydında daha önce işlemiş olduğu kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapmak suçu nedeniyle Dicle Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2018 tarihli ve 2017/94 esas, 2018/61 sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet kaydının bulunduğu cihetle, 5271 sayılı Kanun’un 231/6. maddesindeki “Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için; Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması... gerekir.” şeklindeki hükme nazaran, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkralarının; "- (1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez. (2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı;

a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl,

b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl,

Geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.

"

Şeklinde düzenlendiği anlaşılmıştır.

2. 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin altıncı fıkrasında; "(6) (Ek: 6/12/2006-5560/23 md.) Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için;

a) Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması,

b) Mahkemece, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması,

c) Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi,

gerekir..."

Hükümleri yer almaktadır.

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 11.03.2014 tarihli ve 2014/14-102 Esas, 2014/128 Karar sayılı ilamı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 06.10.2009 tarihli ve 2009/4-169 Esas, 2009/223 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; kurulan hükmün sanık hakkında hukuksal bir sonuç doğurmamasını ifade eden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı davayı sonuçlandıran ve uyuşmazlığı çözen bir hüküm değildir.

Bunun sonucu olarak, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinde sayılan hükümlerden olmadığından, bu tür kararların kanun yararına bozulması durumunda yargılamanın tekrarlanması yasağına ilişkin kurallar uygulanamayacağı gibi davanın esasını çözen bir karar bulunmadığı için verilecek hüküm veya kararlarda lehe ve aleyhe sonuçtan da söz edilemeyecektir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; Dicle Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2018 tarihli ve 2017/94 Esas, 2018/61 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün, sanık ... hakkında verildiği ve bu hükmün sanık ... yönünden tekerrüre esas alınamayacağı, adli sicil kaydına göre sanık ...'in tekerrüre esas alınabilecek nitelikte başkaca bir hükümlülüğünün de bulunmadığı ve kişiselleştirme nedenlerinin yeniden değerlendirilmesi bakımından gereğinin mahallinde yerine getirilmesinin gerektiği, bununla birlikte; yukarıda belirtilen ilam nedeniyle kasıtlı bir suçtan mahkûmiyeti bulunan sanık ... hakkında da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi Kanun' aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Edirne 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2022 tarihli ve 2022/275 Esas, 2022/309 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,