Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/407 K.2024/10736

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 51. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.11.2021 tarihli ve 2019/684 Esas, 2021/1034 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/a-2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 10.05.2022 tarihli ve 2022/1788 E., 2022/1677 K. sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilerek sanık hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

Hırdavat malzemeleri ticareti ile iştigal etmekte iken 31.12.2017 tarihinde mükellefiyeti resen terkin edilen mükellef şirketin yetkilisi olan sanık hakkında 2018 takvim yılına ait defter ve belgeleri yasal süresi içerisinde ibraz etmediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması neticesinde İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet kararının istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince "sanık adına gönderilen ilk tebligat ile ikinci tebligatın farklı adreslere gönderilmiş olduğu,

iki tebligatın iadesi sonrası tebligat pusulası düzenlenerek suçun oluşması için her iki tebligatın aynı adrese yapılmasında yasal zorunluluk bulunduğu gözetilerek suçun yasal unsurlarının oluşmadığı" gerekçesi ile mahkumiyet kararı kaldırılarak beraat kararı verilmiş ise de.

213 sayılı Kanun'un 93, 100 ve 101. maddelerinde bilinen adrese tebliğin usullerinin düzenlendiği, somut olayda, resen mükellefiyeti terkin edilmesi nedeniyle defter ve belgelerin ibrazına dair istem yazısına ilişkin tebligatın sanığın ikametgah adresine çıkarıldığı, muhatabın adreste bulunmaması nedeniyle tebliğ evrakının idareye iade edildiği, tebliği çıkaran merci tarafından münasip bir süre belirlenerek ikinci kez aynı adrese tebligat çıkarıldığı, tebligatın aynı nedenle tebliğ edilmemesi üzerine 13.06.2018 tarihli pusulanın düzenlendiği,

dosya kapsamından her iki tebligat işleminin farklı adreslere yapıldığına dair bir bilgi bulunmadığı gibi sanığın savunmasında ibraz edebileceği bir defter ve belgenin bulunmadığını beyan etmesi karşısında; geçerli bir tebligat aranmayacağı ve suçun tüm unsurları ile oluştuğu gözetilmeden suçun unsurlarının oluşmadığı kabul edilerek isabetsiz gerekçeye dayanarak beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 10.05.2022 tarihli ve 2022/1788 E., 2022/1677 K. sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,