Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/5740 K.2025/5782

Yapılan ön inceleme neticesinde; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 03.02.2021 tarihli ve 2018/3977 Esas, 2021/174 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

I. Karşılıksız yararlanma suçuna ilişkin temyiz istemi yönünden

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

II. Mühür bozma suçuna ilişkin temyiz istemi yönünden

5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan, "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklindeki düzenleme karşısında; sanığın yüzüne karşı verilen hükme yönelik kanunî süre içerisinde sunulan 18.02.2021 tarihli dilekçenin temyiz sebebi içermediği, gerekçeli kararın tebliği ve Dairemizin 20.03.2023 tarihli, 2021/40421 Esas, 2023/1681 Karar sayılı tevdi kararı sonrası yapılan meşruhatlı tebligata rağmen aynı Kanun’un hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 295/1. maddesi uyarınca 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini de sunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,