Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/5771 K.2024/8874

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Karabük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2015 tarihli ve 2014/83 Esas, 2015/182 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında Vergi Usul Kanununa aykırılık ve tefecilik suçlarından mahkumiyet kararları verilmiştir 2. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 02.11.2022 tarihli ve 2018/3598 Esas, 2022/18389 Karar sayılı kararı ile hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir. 3.Karabük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2023 tarihli ve 2022/614 Esas, 2023/223 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açılan kamu davalarının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının e bendi ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi, zamanaşımı süresinin dolmadığına ve eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa yüklenen sahte fatura düzenleme ve tefecilik suçları için, 213 sayılı Kanun’un 359 uncu maddesinin b bendi uyarınca ve 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesi uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst haddine göre; 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, zamanaşımı süresini kesen son sebep olan 17.03.2015 tarihli mahkumiyet kararından hüküm tarihine kadar bu süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR