Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/6328 K.2024/8819

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.05.2016 tarihli ve 2016/276 Esas, 2016/381 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 203 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 25.10.2022 tarihli ve 2021/9325 Esas, 2022/17323 Karar sayılı ilamı ile;

"Sanığa isnat edilen mühür bozma suçundan dolayı kurulan hükümden sonra, 02.08.2022 tarih ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli 2020/87 Esas ve 2022/44 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’na 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin (d) bendinde yer alan “kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış” ibaresinin seri muhakeme usulü yönünden Anayasa’ya aykırı bulunarak iptal edilmiş olması karşısında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması"

gerekçesiyle, bozulmasına karar verilmiştir.

3.İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli ve 2023/198 Esas, 2023/574 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 203 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 6.240 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii, usul ve yasaya aykırı kararın kaldırılmasını talep ederek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, işletmeciliğini ... Sağlık Hizmetleri Otopark İnş. Gıda İth. İhr.Tur.San.Tic.Ltd. Şirketinin yapmış olduğu ...-...

Oteli ünvanlı iş yerinin müdürlüğünü yaptığı, bahse konu iş yerinin ruhsatsız çalışması nedeniyle Başkanlık makamının 27.01.2012 tarih ve 261 sayılı olurları gereği 04.02.2012 tarihinde mühürlenerek faaliyetine son verildiği, ancak 01.03.2012, 09.03.2012, 02.05.2012, 15.01.2013, 29.01.2013, 14.11.2014, 27.07.2015, 24.08.2015, 07.10.2015, 10.11.2015, 01.12.2015, 25.12.2015 tarihlerinde mührün bozulduğu ve en son 25.02.2016 tarihinde ekiplerce iş yerinde yapılan kontrolde iş yerinin mühürlerinin sökülerek faaliyetine devam ettiğinin tespit edilmesi üzerine iş yerinin 14.kez mühürlenerek 13.mühür fekki tutanağının tanzim edildiği,

sanığın bu eylemleriyle ilgili olarak mühür fekki suçundan dolayı İzmir 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/157 Esasına kayıtlı olduğu, 25/02/2016 tarihli Mühür Bozma ve Yeniden Mühürleme Zaptında sanığın isminin ve imzasının da yer aldığı, dolayısıyla suçlamadan haberdar olduğu, sanığın bu suretle üzerine atılı mühür bozma suçunu işlediği iddia olunmuştur.

2.Sanığın savunmalarında özetle söz konusu otelde 3 ay müdürlük yaptığını, bu sırada belediye görevlilerinin 3 kez geldiklerini ve 3 ayrı evraka imza attığını ancak neye imza attığını bilmediğini, sonradan mühürleme olduğunu öğrendiğini beyan ederek atılı suçu tevil yollu ikrar ettiği anlaşılmıştır.

3.Yapılan yargılama sonunda, söz konusu iş yerinin ruhsatsız çalışması nedeniyle 01.03.2012 tarihinde mühürlendiği, daha sonra 09.03.2012, 02.05.2012, 15.01.2013, 29.01.2013, 14.11.2014, 27.07.2015, 24.08.2015, 07.10.2015, 10.11.2015, 01.12.2015, 25.12.2015 tarihlerinde mührün bozulduğu, bu eylemlerle ilgili olarak ayrıca kamu davası açıldığı, bu eylemlerden 25.12.2015 tarihli sanığın mühür bozmasına ilişkin kamu davası bulunmadığı, 01.12.2015 tarihindeki ile ilgili olarak sanık hakkında 09.02.2016 tarihinde kabul edilen iddianame ile kamu davası açıldığı,

sanığın yargılamaya konu 25.02.2016 tarihli eylemi öncesinde hukuki kesintinin gerçekleştiği, böylece sanığın yargılamaya konu 25.02.2016 tarihinde yapılan denetimlerde mührü bozup, ticari faaliyete devam ettiğinin tespit edildiği, bunun üzerine yeniden mühürleme ve mühür bozma tutanağı düzenlendiği anlaşılmakla tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediği kanaatine varılarak temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli ve 2023/198 Esas, 2023/574 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,