Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/296 K.2024/1243

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan iki kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına; defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; yasa değişikliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.10.2023 tarihli ve 2022/607 Esas, 2023/690 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun ( 213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca teşdiden 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının ikinci bendi, 5237 sayılı Kanun'un 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; yüklenen suçların unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Her ne kadar hüküm fıkrasında ve gerekçeli karar başlığında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin suç tarihleri 2011 ve 2012 yılları olarak gösterilmiş ise de, 21.01.2013 tarihli iddianame içeriği ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile dava şartı olan komisyon mütalaasının 2010 ve 2011 yıllarına ilişkin olup suç tarihlerinin 31.12.2010 ve 31.12.2011 olduğu; defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunda ise suç tarihinin, defter ve belgelerin ibrazına ilişkin istem yazısının tebliğ edilmesinden itibaren, ibraz için verilen sürenin bitimini izleyen ilk mesai günü olduğu, defter ve belge isteme yazısının 16.09.2011 tarihinde tebliğ edilmesi ve ibraz için 15 günlük süre verilmesi nedeniyle, suç tarihinin 03.10.2011 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yargılama konusu defter, kayıt ve belgeleri gizleme eylemi için, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının ikinci bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve 03.10.2011 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleştiği gözetilmeden mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuş,

sahte fatura düzenleme suçundan ise 7394 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik lehe kabul edilerek zincirleme biçimde işlenmiş tek bir sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulması karşısında, hüküm tarihi itibarıyla gerçekleşmemiş ise de zamanaşımı hükümleri bakımından lehe olan suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin 31.12.2010 ve 31.12.2011 olan suç tarihlerinden,

temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle. İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.10.2023 tarihli ve 2022/607 Esas, 2023/690 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,