Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/3000 K.2025/1656

Hükümlüler hakkında, Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2017 tarihli ve 2017/203 Esas, 2017/430 Karar sayılı kararı ile "2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 kez 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin kararın, hükümlülerin istinaf başvurularının Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

10. Ceza Dairesinin, 28.11.2017 tarihli ve 2017/3454 Esas, 2017/3350 Karar sayılı kararıyla esastan reddine karar verilmesi suretiyle kesinleşmesini müteakip, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Daire Kanun'un (7394 sayılı Kanun) 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'da yapılan değişiklikler nedeniyle uyarlama yapılması talebinde bulunması üzerine,

Mahkemece yapılan uyarlama yargılamasında, "...mahkememizce yapılan uyarlama yargılaması sonucunda 7394 Sayılı Yasanın 4. Maddesi ile 213 Sayılı VUK'un 359.

Maddesinde yapılan değişiklerle ilgili hükümlüler hakkında uyarlama yargılaması yapılıp yapılmayacağı hususunda dosya yeni esasa kayıt edilerek yeniden ele alınmış ise de hükümlülere etkin pişmanlık hükümleri kapsamında vergi asıl ve cezalarını ödeyip ödemeyeceği hususunda yapılan tebligatlara rağmen herhangi bir ödemede bulunulmadığı bu sebeple etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması gerektiği..." gerekçesiyle, önceki mahkûmiyet hükümlerinin aynen infazına dair Mersin

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.12.2023 tarihli ve 2022/468 Esas, 2023/794 Karar sayılı kararının, itiraz edilmeksizin 17.01.2024 tarihi itibarıyla kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/1. maddesi uyarınca, 26.03.2024 tarihli ve 2024/7641 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/37718 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/37718 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Her ne kadar 7394 sayılı Kanun'un 4 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca yapılan uyarlama yargılaması sonunda, Mersin

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/12/2023 tarihli kararı ile borcun sanıklar tarafından ödenmediğinden bahisle uyarlama yapılmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmış ise de.

15/04/2022 tarihinde yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkrada yer alan, "(Ek fıkra:8/4/2022-7394/4 md.) Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenlemeye göre birden fazla takvim yıllarına ve yıllar içerisinde işlenen suçlara ilişkin, 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinde öngörülen tek bir zincirleme suç hükmü uygulanmak suretiyle bir karar verilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında,

2012 ve 2013 takvim yılları içerisinde ve her takvim yılı içerisinde değişik zamanlarda birden çok kez sahte belge düzenlediği ve kullandığı anlaşılan sanıklar hakkında, temel cezanın belirlenmesini takiben, 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkra uyarınca 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi kapsamında bir kez artırım yapılması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. " Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. B.

Değerlendirme ve Gerekçe 1. 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359/son maddesinden önce gelmek üzere.

“Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği ve 7394 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34. maddesinde.

"Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir. ...

359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemelerde yer alan zincirleme suça ilişkin koşulların belirlenmesi, duruşma açılmak suretiyle yapılır.” Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır. 2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde.

"2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçunu işlediği iddia ve kabul olunan hükümlüler hakkında, 7394 sayılı Kanun’un 4. maddesi ile eklenen 213 sayılı Kanun'un 359/5. maddesi gereğince 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle tek bir mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeden, hükümlülerin her takvim yılı yönünden ayrı ayrı mahkûmiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik uyarlama yapılmasına yer olmadığına karar verilmesi Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

II. KARAR