Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/3150 K.2024/13769

Çorum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2020 tarihli ve 2018/321 Esas, 2020/365 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi

4. Ceza Dairesinin, 16.03.2021 tarihli ve 2020/2332 Esas, 2021/1116 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. 3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi

9. Ceza Dairesinin, 12.01.2024 tarihli ve 2023/1544 Esas, 2024/69 Karar sayılı kararı ile katılanın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi; atılı suçun tüm unsurlarıyla sübut bulduğuna, beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

İlk derece Mahkemesince açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan verilen beraat hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen esastan red kararı kesin nitelikte olup temyiz isteminin reddine dair karar usul ve yasaya uygun ise de kanuni dayanak olarak 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin ilgili bölümünde yer verilen;

“… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenlemenin gösterilmesi yerine, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenlemenin gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuş, bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılanın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 12.01.2024 tarihli ve 2023/1544 Esas, 2024/69 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği kararda yer alan "5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları” ibaresinin çıkartılarak yerine "5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin ilgili bölümünde yer verilen; “… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak,