Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/347 K.2024/4547

Çanakkale

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.12.2023 tarihli ve 2010/241 Esas, 2010/474 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.07.2010 tarihli ve 2010/241 Esas, 2010/474 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, üç kere, 1 yıl 8 ay hapis ve 2.000,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 2.Çanakkale

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.12.2023 tarihli ve 2010/241 Esas, 2010/474 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 276 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; temyizin reddine dair ek kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilen hükümlerin, ceza infaz kurumu vasıtasıyla tebliğine ilişkin 23.08.2010 tarihli tebliğ işlemi, 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrasına uygun olmaması nedeniyle usulsüz ise de, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 32 nci maddesindeki "Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile,

muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır" hükmü uyarınca, sanığın hükümleri uzlaştırma talebinde bulunduğu 13.12.2016 tarihinde öğrendiği ve uzlaştırma işlemlerine ilişkin 20.09.2017 tarihli ek kararının sanığa 28.09.2017 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakla, sanığın 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 28.11.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararların re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, temyizin reddine dair ek karar hukuka uygun ise de, redde ilişkin ek kararın kanuni dayanağı olarak, 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesi yerine, 5271 sayılı Kanun'un 276 ncı maddesinin gösterilmesi şeklindeki hukuka aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden ek kararın, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan "...5271 sayılı CMK.nun 276/1..." ibaresinin çıkarılarak yerine "...5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 315 inci..." ibaresinin eklenmesi suretiyle ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak,