Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2025/4932 K.2025/15900

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen asıl hüküm 19.03.2010 tarihinde aynı konutta ikamet eden babasına tebliğ edilmiş ise de, sanığın tebliğ tarihinde başka suçtan cezaevinde olduğu ve bu haliyle tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşılmışsa da; sanığın hakkında verilen erteli mahkumiyet hükmünün denetim süresi içinde yeniden suç işlemesi nedeniyle aynen infazına karar verildiği,

bu hükme karşı sanık tarafından 10.03.2014 tarihinde itiraz edildiği ve dilekçe içeriğine göre esas mahkeme kararından haberdar olunduğu halde, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 12.07.2018 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu ve Mahkeme tarafından 13.07.2018 tarihinde ek kararla temyiz isteminin reddine karar verildiği anlaşılmakla, temyiz isteğinin reddine dair ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak,

oy birliğiyle ONANMASINA,