Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2026/2860 K.2026/6441

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık hakkında İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.03.2014 tarihli ve 2013/202 Esas, 2014/122 Karar sayılı kararı ile resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından mahkûmiyetine ilişkin hükümlerin sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine,

Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 12.11.2018 tarihli ve 2016/4610 Esas, 2018/7873 Karar sayılı kararı ile bozulmasını müteakip, İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.12.2019 tarihli ve 2018/522 Esas, 2019/517 Karar sayılı kararı ile resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 204/1, 62... sayılı Kanun'un 231. maddeleri uyarınca neticeten 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

itirazın reddi üzerine bu kararın 13.07.2020 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içerisinde sanığın kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine dosya yeniden ele alınarak, İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.05.2023 tarihli ve 2023/163 Esas, 2023/231 Karar sayılı kararı ile açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanması suretiyle sanığın resmi belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyetine karar verildiği,

bu hüküm, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca temyiz kanun yoluna tabi olduğu halde, bu husus dikkate alınmayarak sanık müdafinin 31.05.20 23... .06.2023 tarihli dilekçeleri uyarınca dosyanın istinaf incelemesi yapılmak üzere Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği,

temyiz kanun yoluna tabi olan hükme ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 17.10.2023 tarihli ve 2023/2131 Esas, 2023/2268 Karar sayılı bozma ilamı ile bozma sonrası kanun yararına bozma istemine konu edilen İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2024 tarihli ve 2023/407 Esas, 2024/173 Karar sayılı hükmünün hukuki değerden yoksun olduğunun Dairemizin 24.11.2025 tarihli ve 2025/3797 Esas, 2025/15020 Karar sayılı kararı ile belirlenerek ve 5271 sayılı CMK’nın 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 13.07.2020 tarihinden,

denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 19.04.2021 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede.

Sanığa yüklenen "resmi belgede sahtecilik" suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e. maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, duran süre de eklendiği halde kesen son sebep olan sanık hakkında ilk mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 20.03.2014 tarihinden, hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması,