KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2008/11888 E., 2010/2876 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Mart 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İzmir 4.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.07.2008 tarih ve 2003/488-2008/295 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin 24.03.2003 tarihinde davalıya ait otobüste yolcu olarak bulunduğu sırada durakta müvekkili inerken kapının kapandığını, kapıya sıkışan müvekkilinin otobüsün aniden kalkışı sonucu dışarı fırladığını, yere düştüğünü 15 gün iş ve gücüne mani olacak şekilde yaralandığını, tedavi masrafı ve iş gücü kaybı nedeni ile müvekkilinin maddi zarara uğradığını, kaza nedeniyle acı ve üzüntü duyduğunu ileri sürerek, 1.000,00YTL maddi ve 3.000,00-YTL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, sürücünün kusuru bulunmadığını, davacının otobüsten indikten sonra dengesini kaybederek düştüğünü savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, otobüs sürücüsünün %100 kusurlu olduğu, davacının bu yaralanmadan dolayı maddi zararının 610,92-YTL olduğu, davacının manevi zararının da doğduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 610,92-YTL maddi ve 3.000,00-YTL manevi tazminat olmak üzere toplam 3.610,92-YTL’nin davalıdan tahsiline, fazla talebin reddine karar verilmiştir
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2008/11888, K. 2010/2876, 15 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama