KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/10451 E., 2011/2762 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Mart 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Düzce 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 31.03.2009 tarih ve 2008/655 - 2009/94 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı, kendisine ait binanın davalı nezdinde konut sigorta sözleşmesi ile sigortalı iken dolu yağması sonucu binanın çatısının hasar gördüğünü, hasar miktarının 13.552,16 YTL olduğu halde davalı tarafından 3.000 YTL ödeme yapıldığını, bakiye hasar bedelinin 7 gün içinde ödenmesi için davalıya ihtarname gönderildiği halde verilen süre içinde davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek, 10.552,16 YTL’nın temerrüt tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, eksik sigortanın sözkonusu olduğunu, buna rağmen müvekkili tarafından 3.000 YTL ex-gratia ödemesi yapıldığını, ayrıca hasar miktarı konusunda hakem bilirkişi müessessinin işletilmesinin gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar Dairemizce “davalının temerrüt tarihinin belirlenmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuş; mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne, 8931,93 YTL’nın 30.09.2004 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/10451, K. 2011/2762, 15 Mart 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama