KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/1100 E., 2010/3771 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Nisan 2010
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Safranbolu Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.04.2008 tarih ve 2007/211 - 2008/166 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, pansiyon işletmeciliği yapan müvekkiliyle turizm şirketi olan davalı arasında 21-25 Ekim 2006 tarihleri arasında ikişer günlük iki grup halinde 22 odanın rezervasyonu konusunda telefon konuşmaları sonrasında gönderilen karşılıklı fakslarla sözleşme yapıldığını, ancak davalının ilk grupta 20 odayı, ikinci grupta ise 1 odayı kullanmadığını ve konaklama ücretinden 21 oda ücreti için iade faturası keserek sözleşmeye aykırı davrandığını ileri sürerek, ödenmeyen 2.931,00 TL konaklama ücreti ile 2.000,00 manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilince pansiyonda konaklayacak olan kişi sayısını taahhüt eden bir sözleşme yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının sözleşmeyle rezervasyon yaptırdığı halde kullanmadığı 21 odaya ilişkin konaklama ücretinin 2/3’ünü ödemesinin gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 1.960,00 TL’nin davalıdan tahsiline, manevi tazminat istemini ise reddine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/1100, K. 2010/3771, 5 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama