Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/11883 K.2011/6523

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30.04.2009 tarih ve 2005/739-2009/145 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ortağı olduğu Lokmanoğlu Gümrük Müşavirliği Hiz. Ltd. Şti’nde davalının müdür ve %30 oranında ortak olduğunu, davalının yetkilerini kötüye kullanarak ortaklık parasını banka hesabına aktarmayıp şirket kasasında muhafaza ettiğini, kasadaki paranın banka kayıtlarında görünen meblağın çok üzerinde olduğunu, şirket adına kayıtlı olmayan taşıtların yakıt masraflarını şirket hesabından karşıladığını, 15 gün ara ile sunulan mizanlar arasında önemli farklar bulunduğunu, şirket personeline olağan dışı iş avansları verdiğini, şirketin parası olmadığı halde kredi kullanıldığını ileri sürerek, davalının şirket müdürlüğünden azlini ve şimdilik 222.463,13 TL’nin davalıdan tahsili ile şirkete ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, iddiaların doğru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının şirkete ana sözleşme ile 10 yıl süreyle müdür olarak atandığı, azil için TTK’nun 161. maddesindeki koşulların gerçekleşmediği, tarafların amca-yeğen olmaları ve tarafların bir çok şirketi de olması nedeniyle bu şirketlerde yöneticilik yapmasına zımnen izin verildiği, müdürlük görevinden azlinin TTK’nun 547. ve MK’nun 2. maddesi gereğince istenemeyeceğini, davalının eylemleri nedeniyle zimmetinde bulunan ve kendisinden talep edilecek bir meblağ bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.