Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/12592 K.2011/5259

Taraflar arasında görülen davada İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/06/2009 tarih ve 2008/385-2009/245 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin hamili bulunduğu beş adet çek bedelinin keşidecisi olan davalı tarafından ödenmediğini ileri sürerek, toplam 5.091 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, uyulmasına karar verilen bozma ilamı ve dosya kapsamına göre, zamanaşımına uğrayan dava konusu çekler nedeniyle TTK‘nun 644. maddesi çerçevesinde açılan davada, davalı keşidecinin çekler nedeniyle sebepsiz zenginleşmediğini kanıtlaması gerektiği,ancak davalının buna ilişkin kanıt sunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Dava, TTK'nun 644 ncü maddesi uyarınca keşideciye karşı açılmış bulunan sebepsiz zenginleşme davasıdır. Davacı vekili, ... tarafından bankaya ibraz edilen 19.12.1999 keşide tarihli ve 658,00 TL olduğu bildirilen ve 16.12.1999 tarih ve 1.510,00 TL değerindeki çekleri dava dilekçesine ekli temliknameyle aldığını ileri sürmüş, ancak dosyada anılan temliknameye rastlanılmamıştır. Anılan iki adet çek üzerinde davacının cirosunun bulunmadığı ve çekleri temlik yoluyla alındığı ileri sürüldüğü dikkate alınarak, davacının çekler ile ilgili hakları temlik alıp almadığı üzerinde durularak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.