KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/13130 E., 2010/1299 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Şubat 2010
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25.04.2007 gün ve 2004/78-2007/228 sayılı kararı bozan Daire’nin 11.06.2009 gün ve 2007/12203-2009/7220 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, davacının davalı kooperatifin üyesi olduktan sonra kalorifer tesisatı projesi, sıhhi tesisat projesini çizdiğini, kalorifer tesisat projesinin teknik uygulama sorumluluğunu da üstlendiğini, 350.000.000 TL peşinat dışında para ödemeyen davalının davacıya ortaklıktan çıkarma konusunda ihtarname gönderdiğini, oysa 20.03.2000 tarihli sözleşme gereğince davacının alacaklı olduğunu ileri sürerek, ıslah dilekçesiyle birlikte, davacının alacağı olan 30.068,63 YTL nın faiziyle tahsiline, davalı kooperatifle alacak-borç ilişkisinin takas mahsubuyla davacının borçlu olmadığının tespitine ve davacının mahsupdan sonra alacağının bulunduğunun, bu nedenle ortaklıktan çıkarılmasına yer olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce, 11.06.2009 tarihli ilamın 1. bendinde yazılı gerekçelerle davacı yararına bozulmuş, 2. bentte, bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/13130, K. 2010/1299, 5 Şubat 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama