Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/15157 K.2011/9035

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.10.2008 tarih ve 2008/47-2008/554 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 29.05.2003 tarihli protokol ile davalının şirket hisselerini ...'e devrettiğini, bu protokole göre, söz konusu şirketin 12.05.2003 tarihinden önceki gelir ve giderlerinin davalıya ait olduğunu, bu döneme ilişkin vergi, telefon ve sigorta borcunun çıktığını, aslında davalıya ait olan bu borçların müvekkili tarafından ödendiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 7.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirket ve temsilcisinin, devir protokolünde belirtilen 12.05.2003 tarihinden önceki döneme ait olan 2002 yılı kurumlar vergisi ve kurum geçici vergisini ödediği, diğer ödemelere ilişkin belge sunulmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2.591,10 TL'nin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dava, limited şirket hisse devrinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davacı taraf, davalının davacı şirketin eski ortağı olduğunu, 12.05.2003 tarihli protokol ile hissesini ...'e devrettiğini, bu protokol gereğince devir tarihinden önceki borçların davalıya ait olduğunu, bu döneme ilişkin vergi, telefon ve sigorta borçlarının davacı şirket tarafından ödendiğini ileri sürerek işbu davayı açmış, mahkemece de söz konusu döneme ilişkin olarak ödendiği ispat edilen vergi borcunun davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Ancak, ödenen vergi borcunun davacı şirket tüzel kişiliğine ait bir borç olduğu, şirket ortağının söz konusu borç nedeniyle sorumluluğunun bulunmadığı, kendi borcunu ödeyen davacı şirketin bu miktarın tahsili için ortağına müracaat edemeyeceği, bu itibarla somut olayda davacı şirketin dava hakkının bulunmadığı gözetilerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.