Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/6005 K.2010/12078

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26.11.2007 tarih ve 2007/634 - 2008/554 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıya ait araçta yolcu olan müvekkilerinin kaza sonucu yaralandıklarını ileri sürerek, şimdilik davacı ... için çalışma gücünün sürekli kaybına karşılık olarak 1.000,00YTL maddi, 30.000,00 YTL manevi, Deniz için 50.000,00 YTL manevi tazminatın reeskont faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ...'nın kazada hiç yaralanmadığını, diğer davacının ise hafif yaralandığını, ayrıca istenilen manevi tazminatın da fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar doğrultusunda, davacı ...’nın kaza nedeniyle sürekli iş gücü kaybının bulunmadığının Adli Tıp Kurumu raporu ile sabit olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere,mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp,değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacılar vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, yolcu taşıma sözleşmesine dayalı maddi ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkin olup, Borçlar Kanunu’nun 47 nci maddesi hükmüne göre hakimin özel durumları gözönünde tutarak hükmedeceği manevi tazminat miktarı adalete uygun olmalıdır.Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır.

Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarargörenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, davacılar davalı aracında yolcu olup, davacıların maruz kaldığı kaza sonucunda Adli Tıp Kurumu raporunda belirtildiği gibi kırıklar meydana gelmiştir. Mahkemece, hükmedilen 3.000-YTL manevi tazminat, somut olayın özelliklerine, davacıların olaydan etkileniş derecesine, isteme, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşmemekte ve az olup, davacılar yönünden daha ılımlı ve adalete uygun, makul bir manevi tazminat takdir edilmek üzere, kararın davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

Öte yandan, mahkemece, davacı ... için sürekli işgücü kaybının bulunmadığından hareketle, anılan bu davacının bu kalem istemi reddedilmiş ise de, çalışma gücünün sürekli kaybına dayalı maddi tazminat talep edilmiş olması karşısında "çoğun içinde az var" kuralı gereğince bu davacı yönünden geçici işgöremezlik tazminatı hesaplanıp hükmedilmesi gereğinin gözden kaçırılması da keza doğru görülmemiştir.