KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/11347 E., 2012/3539 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Mart 2012
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 47. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/05/2010 tarih ve 2009/478-2010/189 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacılar vekili, davalı ... tarafından Karayolları Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigorta poliçesiyle sigortalanan otobüsle yolculuk yapan müvekkillerinin eşi ve annesi olan ...'un meydana gelen kazada öldüğünü, müvekkillerinin yoksun kaldığı destek tazminatı olarak 60.000,00 TL ödendiğini ancak 02.08.2007 tarihinde yayınlanan tarifeyle poliçe limitinin 80.000,00 TL'ye yükseltilmesi nedeniyle aradaki farkın da müvekkiline ödenmesinin gerektiğini ileri sürerek, 20.000,00 TL'nin tahsili için başlatılan icra takibine davalı itirazının haksız olduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline ve %40 inkâr tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, kaza tarihinde geçerli olan poliçedeki limitin davacılara ödenmiş olduğunu, geçmişe dönük limit artışı yapılamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, kaza tarihi olan 12.08.2007 tarihinde zeyilname yapılmayarak, geçerli poliçe uyarınca yapılan 60.000,00 TL ödemeyle davalı borcunun sona erdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/11347, K. 2012/3539, 9 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama