Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/11371 K.2012/2815

Taraflar arasında görülen davada Düziçi Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/05/2010 tarih ve 2010/94-2010/182 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı nezdinde bulunan hesabından talimatı olmadan para çekildiğini ileri sürerek 3.000,00 YTL'nin çekilme tarihi olan 17/10/2005 gününden itibaren işleyecek reeskont faiziyle tahsiline karar verilmesini talep dava etmiştir.

Davalı vekili, talebin zaman aşımına uğradığını, davacının bilgisi dahilinde banka görevlisinin para çektiğini, davacının buna rağmen davalıdan talepte bulunmasının kötü niyeti gösterdiğini, davalının temerrüde düşürülmediğini, davalıya husumet düşmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, iddia ve savunmaya toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, davacının hesabından, davalının çalışanının davaya konu parayı çektiğinin taraflar arasında çekişmesiz olduğu, davalının adam çalıştıran olarak kusursuz sorumluluğun bulunduğu, davalının gerekli özen borcunu yerine getirmediği dolayısı ile zarardan sorumlu olacağı gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece, davanın kabulü ile davacının mevduat hesabındaki paranın tahsiline karar verilirken, usulsuz çekilen paranın çekilme tarihinden itibaren avans faizine hükmedilmiştir.

Ancak, hüküm altına alınan alacağa, bankanın daha önce temerrüde düşürüldüğü iddia ve ispat edilemediğinden dava tarihine kadar paranın bulunduğu hesabın türüne uygulanan akdi faiz, dava tarihinden sonra avans faizi uygulanması gerekir ise de, taleple bağlı kalınarak dava tarihinden sonra reeskont faizi uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, bu konudaki karar yerinde değil ise de bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın, hükmedilen alacağa dava tarihine kadar vadesiz mevduata uygulanan faiz oranı, dava tarihinden sonra reeskont faizi oranı uygulanması şeklinde düzeltilmesine,

hükmün düzeltilmiş bu hali ile HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.