KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/11762 E., 2010/12612 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Aralık 2010
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.11.2008 gün ve 2006/711 - 2008/495 sayılı kararı onayan Daire’nin 06.07.2010 gün ve 2009/1794 - 2010/8007 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı bankada bulunan hesaplarından internet şifresi girilerek tanımadığı kişilerin adlarına 15 ayrı işlem EFT yapılmak suretiyle toplam 68.125 YTL aktarıldığını, paranın 10.150 YTL'nın EFT yapılan kişi tarafından çekilemeden bloke konularak müvekkilerine ödendiğini, davalı bankanın gerekli güvenlik önlemlerini almaması nedeniyle oluşan zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, 57.975 YTL'nın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacının kişisel bilgilerini koruyamaması nedeniyle oluşan zarardan müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın internet bankacılığı için gerekli güvenlik önlemlerini tam olarak sağlayamaması nedeniyle davacıların hesabından usulsüz çekilen paradan dolayı sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine onanmıştır.
Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/11762, K. 2010/12612, 7 Aralık 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama