Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/11772 K.2010/13025

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31.12.2007 gün ve 2000/67-2007/670 sayılı kararı bozan Daire’nin 11.05.2010 gün ve 2009/10670-2010/5215 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, asıl davada, müvekkili kooperatifin 18.11.1996-23.09.1998 tarihleri arasında yöneticileri olan davalıların genel kurul kararı olmadan davadışı gerçek kişilerden yüksek faizle toplam 21.865.000.000 TL borç alarak 32.129.083.000 TL geri ödeme yaptıklarını, aradaki 10.264.083.000 TL faizin kooperatif kasasından çıktığını, ayrıca kooperatif bütçesinden 6.595.767.812 TL tutarında usulsüz harcama yaptıklarını, 177.095.000 TL vergi cezası ve faizin ödenmesine neden olduklarını, 14.02.1999 tarihinde yapılan genel kurulda öğrenilen bu zarar nedeniyle ibra edilmeyen davalıların kooperatif zararından müteselsilen sorumlu olduklarını,

ceza davasının da devam ettiğini ileri sürerek, toplam 17.036.000.000 TL' nın faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiş; birleşen davada ise davalıların kusurlu davranışı nedeniyle yüklenici firmanın sözleşmesinin feshi sırasında teminata bağlanmayan SSK primleri tutarı 3.615.400.000 TL’nı müvekkili kooperatifin iskan ruhsatı alabilmek amacıyla ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek, bu meblağın faiziyle birlikte davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı ... vekili, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir. Davalı ... vekili, zorunlu nedenlerle gerçek kişilerden borç almak zorunda kaldıklarını, alınan paralarla inşaatın % 90 seviyeye getirilmesi karşısında kooperatif üyelerinin zararından söz edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir. Davalı ..., yüklenici ile yapılan sözleşmenin feshi sırasında görevde olmadığını, borç para alınmasına ilişkin belgelerde imzasının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, asıl davada gerçek kişilerden alınan borç para faizleri ile ödenmek zorunda kalınan vergi cezasına ilişkin talepler bakımından davanın

kısmen kabulüyle, işlemiş faiz dahil 15.656,10 TL’nın davalılardan tahsiline, 6.595.767.812 TL tutarındaki harcamaya yönelik kesim bakımından ispatlanamayan davanın reddine, birleşen davanın ise kabulü ile 3.615,00 TL’nın işlemiş 84,36 TL ve işleyecek faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş; kararın davalılardan ...ile ... vekilince temyiz edilmesi üzerine,

Dairemizin 11.5.2010 tarihli ilamıyla, özetle, mümeyyiz davalıların her iki dava bakımından sair temyiz itirazlarının reddiyle birlikte, asıl davada davalıların borç alınan paralarla yükleniciye daire yerine nakit avans verilerek inşaatların hızlandırılması ve sonuçta kooperatif yararına işler yapıldığına ilişkin savunması üzerinde hiç durulmamasının yerinde olmadığı;

birleşen davada ise mümeyyiz davalı ...’nın zarar doğuran eylemlere katılmadığı yönündeki savunması TTK’nun 337. maddesi bakımından değerlendirilmeksizin bu davalı bakımından da birleşen davanın kabulüne karar verilmiş olmasının doğru olmadığına işaret edilerek yerel mahkeme kararının mümeyyiz davalılar lehine bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.