Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/13486 K.2012/5562

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.05.2010 tarih ve 2007/290-2010/404 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi Şirket dışındaki taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkili ile davalılardan ...’ün diğer davalı feshi istenen limitet şirketin ortağı olduklarını, ortaklar arasında anlaşmazlık olduğunu, müvekkilinin tehdit edildiğini, şirket faaliyetlerinin durduğunu ve artık ortaklığın çalışamaz hale geldiğini ileri sürerek, davalı şirketin feshine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı ... vekili, davacının çıkardığı niza üzerine birlikte devam etme imkanı kalmayan müvekkilinin 2006 yılında fiilen şirketten ayrıldığını, davanın haksız olduğunu ve reddinin gerektiğini savunmuş, karşı dava olarak da; müvekkilinin şirketten alacaklı olduğunu, şirketin tasfiye sürecine girmesinden davacının sorumlu olması nedeniyle şimdilik 5.000,00 TL alacağının davacıdan tahsilinin gerektiğini, ayrıca, davacının paravan bir şirket kurmak suretiyle haksız rekabette bulunarak müvekkilini zarara uğrattığını ileri sürerek şimdilik 5.000,00 TL tazminatın müvekkiline verilmesini karşı dava olarak talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, ortaklar arasındaki uyuşmazlıklar nedeniyle ortaklığın devamının mümkün olmadığı gerekçesiyle asıl davanın TTK 549/4 maddesi gereğince kabulüne, şirketin fesih ve tasfiyesine, karşı davada ise; davacının haksız rekabeti nedeniyle şirketin zarara uğradığı gerekçesiyle karşı davanın kısmen kabulüne, 5.000,00 TL tazminatın İnfoset Piyasa Dan.Tic.Ltd.Şti’ne ödenmesine, karşı davacının alacak isteminin ise ispatlanmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, şirket dışındaki taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1) TTK`nun 1460.maddesi hükmüne göre, ortakların şiketle olan davaları basit yargılama usulüne tabi olup, HUMK.nun 176/11.madde ve bendinde ise basit yargılama usulüne bağlı tutulan dava ve işlere adli aravermede de bakılacağı öngörülmüştür.

Mahkeme ilamı, davalı-karşı davacı vekiline 16.08.2010 tarihinde tebliğ edilmiş olup,

karar aynı vekil tarafından HUMK`nun 432/1. madde hükmünde yazılı 15 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra 08.09.2010 günü temyiz edilmiştir. Aynı Yasa’nın 432/4.maddesi uyarınca süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi ,01.03.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince Yargıtay tarafından da bu yönde karar verebileceğinden, davalı-karşı davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddi gerekmiştir.

2) Davacı- karşı davalı vekilinin temyiz istemleri yönünden yapılan incelemede ise; asıl dava şirketin feshi istemine, karşı dava ise TTK 309 maddesi uyarınca şirket yöneticisinin şirkete verdiği zararların tazmini istemine ilişkindir.

TTK’nun 556 ncı maddesi hükmü yollamasıyla aynı kanunun 336 ncı maddesi uyarınca, yöneticilerin eylemleri doğrudan zarara yol açmışsa, yani bu eylemler sonunda yöneticiler ortakların veya alacaklıların mal varlığında doğrudan azalmaya yol açmışsa, bu zararı veren yöneticilere karşı zarar gören adına tazmin istemiyle dava açılması mümkündür. Ancak zarar doğrudan değil dolayısı ile, yani ortak veya alacaklının değil, onların çıkarlarının bağlı olduğu şirket varlığında azalma oluşmuşsa, TTK’nun 340 ncı maddesi yollamasıyla, aynı yasanın 309 ncu maddesi uyarınca, yönetim kurulu üyelerine karşı açılacak davada hükmolunacak tazminatın şirkete verilmek üzere istenmesi ve hükmedilmesi gerekmektedir.

Somut olayda da iddia, şirketin yöneticisi olan davacı-karşı davalının haksız rekabetiyle ortaklığı zarara uğrattığına yönelik olup, dolaylı zarara ilişkin işbu davanın TTK 309 maddesine dayalı olarak açıldığının kabulü gerekir.

Yukarıda açıklanan ilke uyarınca böyle bir davada davacının dava sonunda hükmedilecek tazminatı şirket yararına istemiş olması gerekmektedir. Oysa somut olayda davalı-karşı davacı tazminatı kendisi için istemiş bulunmasına göre karşı davanın bu nedenle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde talep dahi aşılarak tazminatın şirkete ödenmesi şeklinde hüküm tesisi yerinde görülmediğinden kararın bu nedenle davacı-karşı davalı yararına bozulması gerekmiştir.