KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/13593 E., 2012/4354 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2012
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Sakarya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/03/2010 tarih ve 2007/1046-2010/360 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın Sanayi Şubesi'ndeki internet bankacılığındaki hesabından, davacının bilgisi dışında internet şifresi kullanılarak Şekerbank Akdeniz Şubesi'ndeki ...'un hesabına 4.000 YTL EFT yapıldığını, bu kişiyle davacının hiçbir ilgisinin olmadığını, davacının zararından davalı bankanın sorumlu olduğunu ileri sürerek 4.000,00 YTL'nin tahsilinin talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davalı bankanın gerekli tüm güvenlik önlemlerini aldığını, davacının kendi kusuru ile zarara uğradığını, zarardan sorumlu tutulamayacaklarını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının internet bankacılığının kullanımı için gerekli tüm önlemleri almadığı, zararın oluşmasında ihmal ve kusurunun bulunduğu, davacının da şifresini koruyamadığı bu nedenle her iki tarafında, müteafık kusurlarının olduğu, 14/11/2008 tarihli bilirkişi raporundaki kusur oranının uygun bulunduğu gerekçeleri ile davalının 3/5 kusur oranına göre 2.400 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/13593, K. 2012/4354, 21 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama