Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/14008 K.2011/3693

Taraflar arasında görülen davada Gelibolu Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.02.2008 gün ve 2006/15-2008/68 sayılı kararı onayan Daire’nin 20.07.2010 gün ve 2009/1361-2010/8501 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili davalı şirkete karşı açtığı asıl davada, Gelibolu Vapur İskelesinin müvekkili kuruma devredildiğini, davalı şirketin sahibi ve işletmecisi olduğu teknelerin 03.05.1996-24.11.1997 tarihleri arasında müvekkilinden herhangi bir izin almadan Gelibolu-Çardak arasında araç ve yolcu taşımacılığı yapmak suretiyle müvekkiline ait iskeleyi kullandığını, iskeleye yanaşan teknelerden palamar ve iskele ücreti tahsil edildiğini, davalıya ait teknelerin iskeleyi kullanımlarından dolayı davalının müvekkili kuruma toplam 7.055.000.000 TL iskele ve palamar ücreti borcunun bulunduğunu ileri sürerek,

anılan miktarın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, Gelibolu Belediyesine karşı açılan birleşen davada ise davacı vekili, müvekkili tarafından iskeleye yaptırılan rampanın Gelibolu-Çardak arasındaki araç taşımacılığı için çeşitli şirket ve şahıslara ait özel motorlar tarafından kullanıldığını, ancak bu kullanım için müvekkiline iskele ve palamar ücreti ödenmediğini,

davaya konu 3 nolu parseldeki bu yeni rampanın müvekkili tarafından yaptırılması ve rampanın bağlı olduğu 1 nolu parseldeki iskelenin işletme hakkının da müvekkiline ait olması nedeniyle buradan yararlanan özel motorlardan iskele ve palamar ücreti talep etme hakkının müvekkiline ait bulunduğunu, davalı Belediyenin bu rampayla hiçbir ilgisinin olmadığını ve geçerli bir hukuki nedene dayalı hakkının bulunmadığını, ancak davalının sözkonusu rampada hak iddia ettiğini ve özel motorlardan bu rampayı kullandıkları için ücret aldığını, davalının müdahalesinin haksız olduğunu ileri sürerek,

rampaya yönelik davalı belediyenin sataşmasının önlenmesi ile bu rampanın kullanım hakkının ve dolayısıyla burayı kullanan özel motorlardan ücret isteme hakkının müvekkiline ait olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl ve birleşen davaların davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmaması nedeniyle reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 5219 sayılı Kanun ile değişik 440/III-1. maddesi uyarınca 01.01.2010 tarihinden sonra karar düzeltme sınırı 8.690 YTL’na yükseltilmiştir. 20.07.2010 tarihinde temyiz incelemesi yapılan davada davacı taraf, asıl davada 7.055.000.000 TL’nin tahsilini istemiştir.Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar Dairemizce onanmıştır. Karar düzeltme istemine konu miktar nazara alınarak davacı vekilinin asıl davaya ilişkin karar düzeltme dilekçesinin miktar yönünden reddi gerekmiştir.

2- Aynı vekilin birleşen davaya yönelik karar düzeltme istemine gelince;Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK.nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.