KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/1837 E., 2010/2462 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 3.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.09.2007 tarih ve 2006/403 - 2007/189 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin ½ hissesine sahip olduğu kahvehane işletme hakkını protokol ile davalıya devrettiğini, bu protokol gereğince 01.05.2001 tarihine kadar davacı ...'a ait işletme ile ilgili tüm borçların davalının ödeyeceğinin kararlaştırıldığını, ancak davalının bu yükümlülüğe uymadığnı, dava dışı Bağ-Kur'un davacıya prim borçlarına dair yazı göndererek 8.698,00 TL istediğini ileri sürerek, davacının davalıdan 8.698,00 TL alacaklı olduğunun tespiti ile şimdilik 5.500,00 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, 08.04.2004 tarihli devir sözleşmesine göre davacının başka bir alacağının kalmadığını kabul ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacının davaya konu işyerini davalıya devrettiği, 08.04.2004 tarihi itibariyle davacının alacağını tahsil ettiği ve başka alacağının kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/1837, K. 2010/2462, 2 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama