KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/2784 E., 2010/3686 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2010
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
252 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İzmir Asliye 1.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03.07.2009 tarih ve 2009/153-2009/304 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, tarafların hakim ortak ve yöneticisi oldukları dört ayrı şirketteki hisselerini karşılıklı olarak birbirlerine devretmek suretiyle ortaklıklarına son vermek amacıyla 01.09.2008 tarihli Ortaklık Ayırım Sözleşmesi imzaladıklarını, bu sözleşme gereğince davalıda kalan En-Er Mühendislik A.Ş.'ne EUAŞ tarafından ödenecek hakedişlerin davalı tarafından müvekkiline ödenmesi gerekmesine rağmen davalının ödemeleri yapmadığını, 01.09.2008 tarihli sözleşmede hakem şartı kararlaştırıldığını, taraf hakemlerinin üçüncü hakemi seçemediklerini belirterek mahkemece tayinini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, tarafların arasındaki ihtilafların hakem vasıtasıyla çözülmesinin mümkün olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, taraflar arasında imzalanan 01.09.2008 tarihli sözleşmede uyuşmazlıkların hakemde çözümleneceğinin kararlaştırıldığı, taraflar arasındaki ihtilafın sözleşmenin 8.maddesinde kararlaşırılan EUAŞ' nin yapmış olduğu hakediş ödemelerinden kaynaklandığı bu konudaki ihtilaflarda hakem heyetinin görevli olduu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/2784, K. 2010/3686, 2 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama