Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/719 K.2010/4870

Taraflar arasında görülen davada Gebze Asliye 2.Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.11.2007 gün ve 2001/218-2007/596 sayılı kararı bozan Daire’nin 28.09.2009 gün ve 2008/5258-2009/9661 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkilinin davalı bankadan kullandıkları toplam (5.000.000.000)TL bedelli teminat mektubu kredisinin asıl borçlusu ve kefili olduklarını, kefil olan müvekkili ...'in davalı bankaca herhangi bir ihtar keşide edilmeden kendisinin ve kefili bulunduğu kişilerin kredi borçlarının daha uygun şartlarda ödenmesi için davalı bankayla 12.10.1999 tarihli bir anlaşma yaptığını, tam olarak anlaşmada belirlenen sürede olmasa da 23.08.2000 tarihinde anlaşma koşullarına uygun şekilde ödemenin tamamlandığını,

davalı bankanın buna rağmen 05.04.2000 tarihli ihtarname ile kredi hesabını kat ederek müvekkilinden (3.271.082.423)TL talepte bulunduğunu, müvekkilinin özellikle aracı üzerindeki rehnin kaldırılması ve sözleşmedeki cezai şartla muhatap olmamak için istenen bedeli ihtirazi kayıtla 13.04.2000 tarihinde (3.288.025.013)TL olarak ödediğini, davalı bankanın bununla da yetinmeyerek bir ilave hesap daha çıkarıp ihtiyati haciz kararı aldığını, tüm gayrimenkullerine haciz konulan müvekkilinin icra tehdidi altında 23.08.2000 tarihinde istenen (5.776.387.440)TL'nı da ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek,

(3.288.025.013)TL'nın BK'nun 61.maddesi (5.776.387.440)TL'nın İİK'nun 72.maddesi uyarınca temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların taahhütlerini yerine getirmediğinden BK'nun 84.maddesi uyarınca o tarihe kadar yapılan tüm ödemeler faize mahsup edilmek suretiyle kredi borcunun kapatıldığını savunarak davanın reddini istemiş; birleşen davada ise 23.08.2000 tarihi itibariyle müvekkilinin davalılardan (8.929.851.225)TL alacaklı olduğunun belirlendiğini ileri sürerek, anılan meblağın temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir. Davacılar birleşen davalılar vekili birleşen davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı bankanın 05.04.2000 hesap kat tarihi itibariyle hesap yanlışlığı yaparak (9.425,00)YTL yerine (3.271,08)YTL talep ettiği, bu talep esas alınırsa 23.08.2000 son ödeme tarihi itibariyle davalı bankanın davacılardan (3.271,08)YTL asıl alacak ve (2.301,29)YTL faiz olmak üzere toplam (5.572,37)YTL fazla tahsilat yaptığı, buna göre birleşen dava yönünden de davalı-birleşen davacı bankanın 23.08.2000 tarihi itibariyle davacı-birleşen davalılardan (3.357,47)YTL alacaklı olduğu gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulüne,

(3.271,08)YTL'nın 13.04.2001 dava tarihinden itibaren % 180 oranında temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, işlemiş (2.301,29)YTL faiz alacağının da davalıdan tahsiline, birleşen davanın kısmen kabulü ile (3.357,47)YTL'nın 23.08.2000 tarihinden itibaren % 180 temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş, kararın, taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Dairemizin 28.09.2009 tarihli kararı ile mahkeme kararı taraflar yararına bozulmuş ve davalı-birleşen davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar verilmiştir.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.