KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/8214 E., 2010/8485 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Temmuz 2010
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu Asliye 2.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.03.2008 gün ve 2007/171-2008/82 sayılı kararı onayan Daire’nin 06.04.2010 gün ve 2008/8277-2010/3811 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden danışmanlık hizmeti talep etmesi üzerine aylık 1.750 Euro+KDV üzerinden 01.12.2006 tarihinden itibaren hizmetin verilmesi için tarafların anlaştığını, müvekkilinin gereken hizmeti vermesine rağmen davalının hizmet bedeli olarak kesilen faturaları ödemediğini ileri sürerek, fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalması kaydıyla 10.325 Euro karşılığı 19.195 YTL'nın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkili ile davalı arasında her hangi bir anlaşmanın bulunmadığını, müvekkilinin davacı tarafından gönderilen yazıya da itiraz ettiğini, düzenlenen faturaların iadeli ve taahhütlü tebliğ edilmediğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece yargılama sonucunda kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş; kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 06.04.2010 tarihli ilamında gösterilen nedenlerle yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.
Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/8214, K. 2010/8485, 16 Temmuz 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama