KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/842 E., 2010/4964 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Mayıs 2010
- Mahkemesi
- Malatya Asliye 2.Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Malatya Asliye 2.Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.01.2008 gün ve 2005/162-2008/3 sayılı kararı bozan Daire’nin 09.11.2009 gün ve 2008/7142-2009/11577 sayılı kararı aleyhinde davalı (borcu üstlenen sıfatı ile TMSF) vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin hamili bulunduğu üç adet çekin davalı bankanın devraldığı Sümerbank A.Ş., Malatya Şubesi'ne bedelinin bankaca tahsil edilerek müvekkilinin hesabına kayıt edilmesi için imza karşılığı verildiğini, ancak çek bedellerinin hesaba kayıt edilmediğini ileri sürerek, şimdilik 27.000,00 YTL’nın tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın yetki ve esas yönünden reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Davacı vekili, 09.05.2008 havale tarihli tavzih dilekçesi ile dava konusu ilamın hüküm fıkrasının birinci paragrafının infaza elverişli olmadığını iddia ederek, tavzihen düzeltilmesini istemiştir.
Mahkemece, davacının tavzih istemi kabul edilmiş ve hüküm fıkrası istem gibi tavzih edilmiş, davalı (borcu üstlenen sıfatı ile TMSF) vekilince temyiz edilen karar Dairemizin 09.11.2009 tarihli kararında yazılı gerekçeyle bozulmuştur.
Davalı (borcu üstlenen sıfatı ile TMSF) vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı (borcu üstlenen sıfatı ile TMSF) vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/842, K. 2010/4964, 6 Mayıs 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama