Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/10111 K.2012/2924

Taraflar arasında görülen davada Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/12/2009 tarih ve 2009/172-2009/507 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 28/02/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ...... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1993 yılından bu yana davalı şirketin yetkili servisi olduğunu, bu ilişki nedeniyle 2007 yılında davalının axapta isimli bilgisayar programının kullanımı için müvekkilince (13.148,74) TL. ödendiğini, davalı tarafından hiçbir bilgi verilmeksizin bu programın müvekkili şirketin kullanımına kapatıldığını ileri sürerek, anılan meblağın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu programın kullanım bedeli olarak davacı tarafından davalıya (13.148,74) TL. ödendiği konusunda bir uyuşmazlığın bulunmadığı, taraflar arasındaki yetkili servis sözleşmesinin süresi beklenmeden davalı tarafça tek taraflı olarak feshedildiği, buna bağlı olarak anılan bilgisayar programının davacının kullanımına kapatıldığı, böyle bir programın ortalama ömrünün 7-10 yıl civarında olduğu, dava konusu sistemde verilen ücret karşılığında, 7 yıl yani 84 ay kullanılabilecekken bu süre dolmadan 13 ay sonra kullanıma kapatıldığı,

dolayısıyla davacının hak kaybının 71/84 oranında olduğu ve ödediği ücretin (11.113,81) TL.nın iadesini isteyebileceği gerekçesiyle davanın (11.113,81) TL. üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- HUMK.’nun 434/2. maddesi uyarınca, temyiz istemi harca tabi ise harcın yatırıldığı tarihte yapılmış sayılır. Aynı Yasa’nın 433/2. maddesi uyarınca, hükmü süresinde temyiz etmemiş olan taraf, on günlük cevabi temyiz süresi içinde hükmü temyiz edebilir. Somut uyuşmazlıkta ise davacı vekilinin 03.02.2010 tarihli cevabi temyiz dilekçesi, temyiz defterine kaydedilmemiş ve temyiz harcı da yatırılmamış olduğundan, davacı vekilinin usulüne uygun şekilde yapılmayan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava, taraflar arasındaki 01.04.2002 imza tarihli hizmet sözleşmesi dolayısıyla davacı tarafından davalıya ödenen bilgisayar programı kullanım bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

Dosyaya sunulan bilgi ve belgelerin incelenmesinden, taraflar arasında bir yıl süreli ve feshedilmediği müddetçe aynı şartlarla uzayan 01.04.2002 tarihli bir sözleşmenin imzalandığı, buna göre davacının yetkili servisi olarak davalının belirlediği standartlara uygun servis programı kullanmayı yükümlendiği, 2007 yılında davacıya davalının iş merkezindeki bilgisayara uzaktan erişim yoluyla işlemlerini yapması için özel bir hat tesis edilip 05.11.2007 tarihli faturayla işbu davanın konusu olan program bedelinin tahsil edildiği, sözleşmenin davalı tarafından 28.05.2008 tarihli ihtarla ve 02.06.2008 tarihinden geçerli olmak üzere feshedildiği,

14.01.2009 tarihli ihtarla da KIA yetkili servisi olmadığı halde müşterilerine mesaj göndermeye son vermesinin davacıdan istendiği, 19.02.2009 tarihinde de programın kullanımının davacıya kapatıldığı görülmektedir.

Yukarıdaki açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, somut olayda 5846 sayılı FSEK. anlamında, eser sayılan bir bilgisayar programının kullanımı için lisans verilmesi gibi bir durum söz konusu değildir. Burada davacı bayii konumundadır ve anılan programı, yetkili servis sözleşmesinin devamı süresince kullanma hakkına sahiptir.

Ödenen paranın ne kadar süreyle kullanım karşılığı olduğu konusunda faturada bir açıklık bulunmadığı gibi, sözleşmenin feshedilmesi halinde programın kullandırılması hakkında sözleşmede de bir hüküm bulunmadığına göre, davalı tarafından davacıdan tahsil edilen bedelin, sözleşmenin devamı müddetince programın kullanımı karşılığı olduğunun kabulü gerekir. Dolayısıyla ödediği bedel davacıya ancak sözleşmenin devamı süresince kullanma hakkı verir.

Davalı sözleşmeyi feshettiğine göre, fesihle birlikte davacının kullanım hakkı da sona ermiştir. Benzer olaylardaki Dairemiz uygulaması da bu yöndedir (11.11.2011 gün, 2010/111 E- 2011/4127 K). Burada kullanım süresinin de bir önemi bulunmamaktadır. Üstelik davacı tarafından anılan program sözleşmenin devamı süresince kullanılmış, hatta sözleşmenin feshinden sonra dahi bir müddet daha programın kullanımına devam edilmiştir. Bu durumda artık iade istenemez.

Bir an için bu noktada sözleşmenin davalı tarafından feshinin haklı olup olmadığının tartışılması gerektiği düşünülebilirse de, davacı tarafından feshin haksızlığı konusunda açılmış bir dava bulunmadığı gibi, mahkemeye sunulan replik dilekçesinde dahi davalının sözleşmeyi feshinin haksız olduğu, ancak işbu davanın konusunun bu olmadığı bildirilmiştir. Bu durum karşısında mahkemece, yukarıda açıklanan gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.