Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/10868 K.2013/12467

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/04/2011 tarih ve 2010/103-2011/89 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1981 yılından bu yana eğlence ve televizyon sektöründe kullandığı, ayırt ediciliği ve tanınmışlığı yüksek seviyedeki MTV ibareli 05.03.1999/207548 sayılı 38, 41 ve 43. sınıf hizmetleri içeren TPE nezdinde tescilli markanın sahibi olduğunu, davalı şirketçe 19.01.2008 tarihinde yapılan "MTV+ şekil" ibareli 36 ve 37. sınıf hizmetleri içeren marka tescil başvurusuna, müvekkilince iltibas ve tanınmışlık vakaları gerekçe gösterilerek itiraz edilmişse de bu itirazın davalı TPE YİDK tarafından reddedildiğini ileri sürerek, TPE YİDK'nın 22.03.2010 gün ve 2010-M-901 sayılı kararının iptali ile dava konusu markanın davalı adına tescil olunması halinde markanın hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, dava konusu kararın yerinde olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Şirket vekili, taraflara ait markalar arasında ortalama tüketicileri iltibasa düşürebilecek derecede benzerliğin bulunmadığını, müvekkilinin şirket adının taşınmazla ilişkili bulunduğunun açık olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı markasının bir çok hizmet sınıfını kapsamasına karşın özellikle müzik yayını yapan televizyon kanalı ismi olarak kullanıldığı ve bu sektörde belli bir tanınmışlık vasfı edindiği; başvuru konusu marka ile davacı markası kapsamındaki hizmetlerin aynı türden olmadığı; davacının MTV ibareli markalarıyla davalının "MTV+ŞEKİL" ibareli başvurusu arasında görsel, sescil ve anlamsal olarak bir benzerlik bulunduğu,

ancak kapsamlarındaki ürün ve hizmetlerin farklı bulunması nedeniyle ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin ikisi arasında işletmesel bağlantı bulunduğu biçiminde bir yanılgı yaşamalarının mümkün olmadığı; davalı başvurusunun konusu olan işaretin davacının markalarından biçim itibariyle farklı oluşu ve davacı markasının sınırlı biçimde televizyon yayıncılığı sektöründe elde ettiği tanınmışlık yahut bilinirlikten doğan imajın 36. ve 37. sınıf hizmetlere transferinin mümkün olmayışı nedeniyle davalının, davacı markasının tanınmışlığından haksız olarak faydalanacağından söz edilemeyeceği;

işaretlerin özellikle biçim itibariyle farklı olmasının, televizyon yayıncılığı sektöründe bilinirliği kanıtlanmış olan davacı markasının gücünün ve etkileme alanının zayıflamasını sağlamayacağı ve davacının 556 sayılı KHK’nın 8/4. maddesi uyarınca da davalı başvurusunun tescilini engelleme olanağının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.