Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/10936 K.2012/17286

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/06/2011 tarih ve 2011/161-2011/353 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden para tahsil edip, geri ödemediğini, bunun üzerine müvekkilince davalılar aleyhine Federal Almanya Cumhuriyeti Aschaffenburg Eyalet Mahkemesi’nde alacak davası açıldığını, açılan bu davada verilen karar ile davalılar tarafından 20.451,68 € ana paranın ve 1.023,16 € mahkeme masrafının, 26.12.2008 tarihinden itibaren %5 faiziyle birlikte müvekkiline ödenmesine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini ileri sürerek, anılan mahkemece verilen kararın tanıma ve tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili şirketin ortağı olmayan davacının, müvekkili şirkete verdiğini geri isteme hakkı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tenfize konu yabancı mahkeme kararının kamu düzenine aykırı olmadığı, kararın kesinleştiği, her ne kadar Almanya ile Türkiye arasında karşılıklı ikili anlaşma olmasa da Türk Mahkemeleri kararlarının Almanya'da tenfizinin mümkün olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile Federal Almanya Cumhuriyeti Aschaffenburg Eyalet Mahkemesi'nin 24.04.2009 tarih 1 O 345/08 nolu kararının tenfizine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkindir.

Dairemizce tenfiz davaları nitelikleri itibariyle eda davası olarak değil, tespit davası mahiyetinde kabul edilmesi nedeniyle, mahkemece maktu harca ve maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nisbi harca ve nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiş ise de, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.