KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2011/1126 E., 2012/7714 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Mayıs 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Düzce 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/06/2010 tarih ve 2008/44-2010/187 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin Etibank Düzce Şubesi nezdinde 18/12/2000 tarihinde 9.100 USD tutarında hesap açtığını ancak daha sonra bankaya başvurduğunda bu paranın çekilmiş olduğunu öğrendiğini, bu sebeple davalı hakkında açtıkları davanın lehlerine sonuçlanmasına karşın müvekkilinin parasını 6,5 sene sonra alabildiğini, bu sebeple büyük ekonomik sıkıntılar yaşadığını, davalının paranın müvekkiline ödendiğini ispatlayamamasına rağmen davanın uzamasına ve müvekkilinin alacağına geç kavuşmasına sebep olduğunu ileri sürerek, 10.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının kendisine karşı açılan davada haklarını savunmasının yasal hakkı olduğu ve hukuki tasarrufların manevi tazminatı gerektirir haksız eylem olarak değerlendirilemeyeceği gibi mali konulardaki nizaların manevi tazminatı gerektirir bir durum olarak değerlendirilemeyeceği ancak varsa geç ödeme sebebiyle maddi zararın talep edebileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2011/1126, K. 2012/7714, 14 Mayıs 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama