Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/12841 K.2011/17119

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/03/2009 gün ve 2008/75-2009/62 sayılı kararı onayan Daire’nin 18/04/2011 gün ve 2009/12173-2011/4541 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “maXimum” esas unsurlu tanınmış pek çok markanın sahibi olduğunu, davalı ...’nın “MAKSİMUM” ibaresinin tescili için Türk Patent Enstitüsüne başvuruda bulunduğunu, başvuru ilanına yaptıkları itirazın reddi üzerine Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kuruluna yapılan başvurunun da reddedildiğini ileri sürerek, Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun red kararının iptaline ve davalıya ait “MAKSİMUM” ibareli başvurunun reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacı markalarından tek unsuru “Maksimum” ibaresi olan markanın tescil tarihinin davalı markasından sonra olduğu, yoğun reklam kampanyası ile tanınmışlık kazanmasının dikkate alınmasının söz konusu olmadığı, taraf markalarının farklı sınıflarda yer almaları nedeniyle karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, davacı markalarının tanınmış olduğu kabul edilse dahi kelimenin yaygın kullanım ve anlamı itibari ile ayırt ediciliğinin düşük olduğu, bu nedenle haksız yarar sağlanması, tanınmışlığın zarar görmesi gibi koşullardan birinin gerçekleşme ihtimalinin olmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 18.04.2011 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.