Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/13820 K.2011/17173

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/04/2009 gün ve 2007/497-2009/148 sayılı kararı bozan Daire’nin 05/07/2011 gün ve 2009/11327-2011/8275 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, vadeli döviz hesabını bozarak çektiği 341.494,13 TL parasını 3.5.2006 tarihinde davalıya yatırarak bireysel emeklilik sistemine girdiğini, 16.05.2007 tarihinde ise 312.716,64 TL olarak geri alıp 28.777,49 TL zarar ettiğini, ayrıca anılan meblağın bir yıl süresince vadeli döviz hesabında getireceği faiz gelirinden mahrum kalması nedeniyle bir kez daha zarara uğradığını ileri sürerek, 28.777,49 TL maddi tazminat ile faiz gelirinden mahrum kalması nedeniyle uğradığı zararın hesaplanarak en yüksek banka faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 3.7.2008 tarihli ıslah dilekçesi ile de müvekkilinden haksız olarak kesilen 51.224,13 YTL’nın 15.5.2007 tarihinden itibaren reeskont faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından sisteme girerken ödenen paranın, yine davacının tercih ettiği fonlarda yatırıma yönlendirildiğini, davacının 09.05.2007 tarihinde ayrılma talebinde bulunduğunu, ayrılma tutarı olarak 368.411,92 TL’den giriş aidatı kesildikten sonra kalan 368.271,30 TL üzerinden ise vergi kanunları gereğince %15 oranında stopaj yapıldığını, bakiye 313.030,60 TL’nin ise davalının istediği hesaba gönderildiğini, yapılan tüm işlemlerin yasal düzenlemelere ve sözleşmeye uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davalı kurumun, davacının 09.05.2007 tarihinde sistemden çıkmak istemesi üzerine gelir vergisi stopajını davacıya yaptığı tüm ödemeler üzerinden yaptığı, ilgili yasa ve davacıya verilen taahhütnamenin 6. maddesi uyarınca gelir vergisi stopajının ancak yatırılan paranın getirilerinden yapılabileceği gerekçesiyle davanın kabulü ile 51.224,13 TL'nin 15.05.2007 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş;

kararın davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 5.7.2011 tarihli ilamıyla, davalının sair temyiz itirazlarının reddiyle birlikte, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 75/2. maddesinin 15. bendindeki düzenleme uyarınca vergi stopajının sadece yatırılan paranın getirilerinden yapılması gerektiğine ilişen mahkeme gerekçesinin yerinde olmadığı gibi davalının 03.05.2006 tarihli yazısının 6. maddesinin içeriğinin de davacıya verilmiş bir taahhüt olarak değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle yerel mahkeme kararının davalı yan lehine bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur. Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.