Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/15579 K.2013/173

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/07/2011 tarih ve 2010/157-2011/314 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin yetkilisinin davalının işlettiği alışveriş merkezine gittiğini, aracı otoparkına park ettiğini, alışverişten döndükten sonra aracın sol arka camının kırıldığını farkettiğini ve araçtan müvekkiline ait çek koçanlarının, nakit paranın, senedin çalındığını, davalının gerekli tedbirleri almadığından olayın meydana geldiğini ileri sürerek, 37.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, görevli mahkemenin tüketici mahkemesi olduğunu savunarak, görevsizlik kararı verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, 4822 sayılı Kanunla değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 3. maddesinde alışverişe konu olan taşınır eşya mal ve hizmeti ticari olmayan amaçla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi tüketici, tüketiciye mal, hizmet sunan gerçek ve tüzel kişiler satıcı olarak tanımlandığı,

aynı Yasa'nın 23/1 maddesinde bu Kanunun uygulanmasıyla ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemeleri tarafından bakılacağının belirtildiği ve davacı şirket yetkilisinin kendi ihtiyacına istinaden ticari vasıtanın camı kırılarak hırsızlık yapılmasından doğan zararın giderilmesi için açılan davada görevli mahkemenin tüketici mahkemesi olduğu gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilerek dosyanın tüketici mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava,davalı tarafından işletilen alışveriş merkezine ait otoparka park edilen araçta meydana gelen hırsızlık sonucu oluşan maddi zararın tazmini istemine ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun ile tüketiciler ile satıcı ve üretici firma arasındaki mal ve hizmet alım satımından kaynaklanan anlaşmazlıkların çözüme kavuşturulması görevi tüketici mahkemelerine verilmiştir.

Kanun'un 1. maddesinde Kanun'nun amacı; “... ekonominin gereklerine ve kamu yararına uygun olarak tüketicinin sağlık ve güvenliği ile ekonomik çıkarlarını koruyucu, aydınlatıcı, eğitici, zararlarını tazmin edici, çevresel tehlikelerden korunmasını sağlayıcı önlemleri almak ve tüketicilerin kendilerini koruyucu girişimlerini özendirmek ve bu konudaki politikaların oluşturulmasında gönüllü örgütlenmeleri teşvik etmeye ilişkin hususları düzenlemektir” şeklinde belirtilmiştir.

3/e bendinde ise “tüketici; bir mal veya hizmeti özel amaçlarla satın alarak nihai olarak kullanan veya tüketen gerçek veya tüzelkişi” olarak tanımlanmıştır. Bu duruma göre; tüketici sayılabilecek kişinin mal ya da hizmeti ticari faaliyeti dışında özel kullanım ya da tüketimi için talep etmesi gerekir. Özel amaçtan kastedilenin kişinin ticaret veya mesleği ile ilgili olmayan amaç olarak kabul edilmelidir.

Ticari şirketler TTK.'nın 18/1. maddesi uyarınca yasa gereği tacirdirler. Tacirin ticari işletmeyle ilgili sözleşmelerinde tüketiciler için düzenlenen yasa hükümleri uygulanmaz. Tüm anlatımlardan 4077 Sayılı Kanun ile, bir mal ve hizmeti özel amaçlarla satın alarak onu günlük yaşamda tüketen kişinin (tüketicinin) korunması amaçlanmıştır. Tüketici 4077 sayılı Kanun’dan yararlanmak için başvurduğunda uyuşmazlık tüketici mahkemesinde çözümlenecektir. Somut olayda, hırsızlığa konu aracın davacı şirkete ait olması nedeniyle davanın esasına girilerek yargılama yapılması gerekirken, yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.