Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/17 K.2011/14020

Taraflar arasında görülen davada Ankara 11. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/12/2009 tarih ve 2008/1434-2009/1631 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı bankada bulunan hesabından 05.01.2007 tarihinde 3. kişi tarafından internet bankacılığı kullanılarak 3.050 Amerikan Dolarının Türk Lirasına çevrilerek ... isimli şahsın hesabına aktarıldığını, bankanın yeterli ve gerekli önlemleri almaması nedeniyle müvekkilinin zarara uğramasına sebebiyet verdiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 3.050 Amerikan Dolarının 05.01.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin interaktif bankacılık güvenlik önlemlerinin yeterli olduğunu, davacının kendi bilgisayarında güvenlik açısından zayıf bir durum varsa, burada sorumluluğun davacıya ait olduğunu savunarak davanın reddini istmiştir.

Mahkemece, davacının davalı banka nezdinde bulunan USD mevduat hesabından 05.01.2007 tarihinde internet vasıtası ile yine davalı bankanın İmes Sanayi Şubesi nezdindeki ... hesabına 4.250 TL havale edildiği, bankanın ek güvenlik önlemleri alması bu güvenlik önlemlerini müşterisinin tercihine bırakmayıp zorunlu hale getirmesi gerektiği halde, yeterli güvenlik önlemi alındığına dair dosyada bir bilgi bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 3.050,00 USD'nin fiili ödeme günündeki TL karşılığının davalıdan tahsiline, dava tarihinden itibaren devlet bankalarının dolar hesabına uygulanan en yüksek faiz oranının uygulanmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.