Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/2176 K.2012/11361

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/10/2010 tarih ve 2007/300-2010/182 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar-karşı davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların müvekkili adına tescilli ayakkabı taban tasarımlarını taklit ederek üretim ve satışını yaptıklarını, 07.06.2003 tarihinde davalılara ait işyerinde yapılan arama sonucu 20 çift taklit ayakkabı tabanı ve bu tabana ait 5 adet kalıbın ele geçirildiğini, davalılar hakkında açılan kamu davası sonucu davalıların suçlu bulunarak cezalandırıldıklarını, davalıların müvekkilinin tasarım hakkına tecavüz oluşturacak şekilde taklit ederek ürettiği ürünler nedeniyle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek,

müvekkilinin tasarım hakkına yapılan tecavüzün tespiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müvekkilinin kazanç kaybından kaynaklanan 10.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın 07.06.2003 tarihinden itibaren maddi tazminat için işleyecek ticari, manevi tazminat için işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline, mahkeme kararının yayın yoluyla duyurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davacıya ait tasarımların da taklit olduğunu, davaya konu ayakkabı tabanlarının ilk olarak İtalya’da üretildiğini, davacının İtalya’dan getirdiği tabanları kendi tasarımı gibi hukuka aykırı olarak tescil ettirdiğini, tazminat istemlerinin yasal dayanağının bulunmadığını, eylem tarihinde davacıya ait kesinleşmiş bir tasarımın olmadığını, ceza davasının beklenmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiş; açılan karşı davada ise davacı-davalı şirket adına tescilli davaya konu tasarımların yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını taşımadığını ileri sürerek, davaya konu davalı adına tescilli tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davacı-karşı davalı vekili, karşı davanın kötü niyetli şekilde asıl davayı sürüncemede bırakmak amacıyla açıldığını, hukuki dayanaktan yoksun olduğunu savunarak, karşı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu eylemin aynı zamanda suç oluşturması ve ceza zamanaşımının da 5 yıl olması nedeniyle dava tarihine göre söz konusu süre geçirilmeden dava açıldığından zamanaşımı itirazının haklı olmadığı, davalının davacının tescilli taban tasarımlarına benzer şekilde üretilen ürünleri piyasaya sürerek, 554 sayılı KHK'nin 48. maddesinde belirtildiği şekilde davacının tasarım haklarına tecavüz ettiğinin kanıtlandığı gerekçesiyle asıl davada davacının tasarım haklarına tecavüzün tespiti ile,

10.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın 07.06.2003 tespit tarihinden itibaren ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsiline, mahkeme kararının hüküm fıkrasının örneğinin masrafı davalıdan alınarak ilanına, karşı davanın ise işlemden kaldırılmasından sonra 3 aylık süre içinde yenilenmemesi nedeniyle açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalılar-karşı davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar-karşı davacılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davacıya ait tasarıma tecavüzün tespiti ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkin olup, manevi tazminata yasal faiz uygulanmasının istenmiş olmasına rağmen mahkemece HUMK’nun 74 ve yürürlükte bulunan HMK’nun 26/1. maddesine aykırı olarak davacının bu yöndeki talebi aşılarak hüküm altına alınan manevi tazminata yasal faiz oranlarının üzerinde bulunan ticari faiz uygulanması suretiyle tahsil kararı verilmesi doğru olmayıp, kararın bu yönden bozulması gerekirse de yapılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın anılan yönden düzeltilerek onanması gerekmiştir.